Archiwa Słowacja - Strona 2 z 3 - Odkryjemy Góry Nieznane

Najpiękniejszy turystyczny szlak w Tatrach Wysokich? Dolina Białej Wody-Rohatka-Dolina Staroleśna (Tatry Wysokie, Słowacja).

Nietrudno poczuć się tutaj jak na alpejskim szlaku: otaczają nas zarówno wielokolorowe, kwieciste łąki, jak i surowe, strzeliste szczyty. Po drodze mijamy górskie jezioro, które mimo środka wakacji dalej skute jest lodem, działające cały rok, prawdziwie wysokogórskie schronisko, a także około stumetrowy, najdłuższy wodospad tatrzański, Ciężką Siklawę. Na dokładkę czeka nas krótka, choć prawie pionowa, ubezpieczona klamrami i łańcuchami wspinaczka na przełęcz, rozdzielającą szczyty Głównej Grani Tatr. Autentyczne, wysokogórskie doświadczenie. Szlak zapewnia dokładnie wszystko to, co Tatry Wysokie mają najlepszego do zaoferowania, a może nawet i więcej…

Góry w Europie

Odkrywanie tatrzańskiej terra incognita (Tatry Bielskie, Słowacja)

W 1972 roku Fidel Castro upolował tutaj dwie kozice, które zabrał ze sobą później na Kubę. Ich szczyty majestatycznie dominują w panoramach widzianych z południowo-wschodniej Małopolski, a często nawet i z Podkarpacia. Ich główna grań – jakby na złość reszcie Tatr – położona jest pod kątem w stosunku do biegnącej w miarę równoleżnikowo grani Tatr Wysokich i Zachodnich. Poprowadzonych jest tutaj tylko kilkadziesiąt kilometrów szlaków (40-50), w porównaniu do ok. 900 kilometrów znakowanych tras w całych Tatrach (PL+SK)! Chciał(a)byś legalnie spędzić tu noc? Taką przygodę możesz przeżyć tylko w jedynym schronisku, na dodatek zlokalizowanym przy mało uczęszczanym szlaku. Mimo, że są nieodłączną częścią Tatr rozumianych jako jedno pasmo górskie, geologicznie, botanicznie, turystycznie a nawet krajobrazowo odróżniają się od swojego tatrzańskiego rodzeństwa. Zapraszam na opis niezwykłych, niezadeptanych, oraz jak na tatrzańskie warunki mało odkrytych i kameralnych Tatr Bielskich.

Góry w Europie Góry w Polsce Korony Górskie

Eliaszówka (Pogórze Popradzkie, Polska i Słowacja) – szczyt wielu górskich koron wiosenną porą

Przez Słowaków uważana za najwyższy szczyt Gór Lubowelskich, w Polsce natomiast jej przynależność geograficzna jest już bardziej skomplikowana. Na szczycie znajdziemy wieżę widokową i całkiem przyzwoite zaplecze turystyczne, z możliwością rozpalenia ogniska włącznie. Nie jest ani wymagająca kondycyjnie (choć szlak z Piwnicznej-Zdroju jest trochę długawy), ani trudna technicznie, warta do rozważenia jako pomysł górskiej wycieczki dla całej rodziny. Postanowiłem potraktować ją jako cel całodziennego trekkingu i zaplanowałem prawie 20-kilometrową wyprawę po trzech górskich i podgórskich krainach. Zapraszam serdecznie na (foto)relację z wiosennej wyprawy w zachodnie rubieże dawnej Łemkowszczyzny.

Góry w Europie Korony Górskie

Zimowy trekking na Rzepisko (1259 m.) – Magura Spiska poza szlakiem

Wciśnięta pomiędzy majestatyczne Tatry a dziarskie Pieniny, i jednocześnie sama niewysoka, zapewnia bajeczne widoki na okoliczne pasma. Jest łatwo dostępna, przyzwoicie oznakowana, z kilkoma popularnymi atrakcjami turystycznymi (z najpopularniejszą Bachledką – słynną ścieżką w koronie drzew) i wyciągami narciarskimi, ale miejscami całkowicie też kameralna, dająca możliwość prawdziwego obcowania z dziką naturą (niedźwiedzie często spotykane). Magura Spiska, bo o niej dzisiaj będzie mowa, mimo jednak tak wielu zalet, jest z dużą dozą pewności jednym z mniej popularnych słowackich pasm górskich wśród polskich turystów. Góry nieznane. Idealne więc do odkrywania. Zapraszam na krótką relację z kilkugodzinnego spaceru po słowackiej Magurze Spiskiej.

Góry w Europie Góry w Polsce

O pochodzeniu nazw tatrzańskich szczytów i nie tylko słów kilka

Tatry to worek bez dna, jeśli chodzi o nazwy własne. Nazwany jest tam chyba każdy szczyt, dolinka, turniczka, żlebik, grzęda, skałka, przełęcz, o stawach i ciekach wodnych nie wspominając. Spacerując długie lata po tatrzańskich szlakach nie wgłębiałem się zbytnio w etymologię nazw mijanych przeze mnie elementów natury nieożywionej. Pochodzenie wielu z nich, jak Kozi Wierch, Wrota Chałubińskiego czy Dolina Kościeliska jest przecież całkiem oczywiste (pochodzą odpowiednio od endemicznego ssaka, nazwiska wybitnego badacza Tatr i pobliskiej miejscowości), a tymi mniej oczywistymi nigdy nie było jakoś czasu zawracać sobie głowy. Ostatnio, planując kolejne wyprawy i studiując tatrzańskie mapy natknąłem się na kilka określeń, które diametralnie zmieniły moje podejście do tematu. Bo jak można przejść obojętnie obok takich nazw jak Szalony Wierch lub Mała Wysoka? Kolejne pytania nasunęły się właściwie już same. Czy tatrzańskie Granaty są groźne czy raczej słodko-kwaśne? Skąd u Smutnej Doliny i Rohacza Płaczliwego skłonność do melancholii? Czy w Żabim Koniu można znaleźć więcej z żaby czy z konia? Zgłębiając temat, przestudiowałem pochodzenie nazw ponad stu najpopularniejszych tatrzańskich szczytów, dolin i przełęczy i chciałbym pokrótce przybliżyć Wam tę wiedzę. Zapraszam!